Bij deze een kort verhaaltje. Het is een deelname aan een short story wedstrijd van Uitgeverij nadorst.

Hij wist dat hij niet lang meer te leven had. De kanker had inmiddels bezit genomen van zijn hele lijf. De cocktail die hij net had ingenomen zou binnen enkele minuten een einde maken aan de helse pijnen in zijn hele lijf. Toch verscheen er nog een glimlach op het gezicht van Samuel L. Barker toen hij nog xe9xe9n keer terug dacht aan het belangrijkste moment uit zijn leven. Het was niet de geboorte van zijn kinderen of zijn trouwdag maar een middag op 22 november 1963 in Dallas. De dagen voorafgaand aan die dag waren zo snel gegaan. Hij was benaderd door een topman van de Republikeins partij voor een belangrijke opdracht. Nog xe9xe9n laatste keer na zijn oneervol ontslag uit het Amerikaanse leger.
Zijn naam was zeker naar boven gekomen omdat hij meerdere malen zijn onvrede had geuit over de inval in Cuba, wat hem uiteindelijk zijn baan had gekost.
Maar ook zijn magnifieke prestaties met een scherpschuttergeweer waren niet onopgemerkt gebleven.

Het enige wat hij hoefde te doen was plaats nemen achter het geweer en om 12.30 de trekker over te halen, gericht op de man in de limousine. Belangrijk was dat hij handschoenen zou dragen en verder niets zou aanraken.
Het wapen stond al klaar, volledig gemonteerd. Hij werd in een onopvallende auto gebracht en kon via een ondergrondse tunnel en de achteruitgang van het naastliggend gebouw via de zelfde auto het terrein weer verlaten. Alles was binnen 5 minuten voorbij geflitst.

Op het moment dat hij weer terug kwam op de verzamelplek bleek dat er zelfs gedacht was aan een x93daderx94. Lee Harvey Oswald was met een smoesje naar het gebouw gelokt, maar vluchtte na het horen van de schoten. En toevallig liep hij net in de handen van een agent die bij de uitgang van het gebouw was geplaatst. Een onverwachte positieve wending volgde een paar dagen later toen Jack Ruby de x93daderx94 neerschoot.

Zes jaar na de aanslag vielen alle puzzelstukjes bij Barker op zijn plaats. Hij kreeg de opdracht destijds van Richard Nixon, degene die 6 jaar laten benoemd werd tot nieuwe president van de Verenigde Staten. Terugdenkend aan alle complottheoriexebn, films en boeken die in de jaren na de moord verschenen zorgde er voor dat de glimlach op zijn gezicht alleen maar groter.
Nog een laatste keer maakte zijn rechter wijsvinger de krommende beweging om de trekker. Eindelijk was Samuel L. Barker verlost van de pijn en langzaam verscheen in de verte een helder licht.

Lucas en Vince zijn op bezoek bij Opa Henny. Ook zijn allebei hun ouders er. Opa zit an het hoofd van de Tafel. Lucas zit bij zijn Moeder Miranda op schoot en zijn vader Lars zit naast hun. Aan de andere kant van de tafel zit Vince bij zijn vader Peter op schoot. Naast hem zit zijn moeder Wendy.

‘Jongens’ begint Opa. ‘Ik moet jullie wat vertellen. Oma ligt in het ziekenhuis’
Beide jongens kijken elkaar aan. ‘Krijgt ze dan ook een kindje?’ vraagt Vince. De vier volwassenen kijken elkaar lachend aan. ‘Waarom denk je dat dan?’ vraagt zijn moeder, Wendy.
‘Je zei dat toen jij naar het ziekenhuis ging bevallen bent van mij. Dus dan zou Oma ook een kindje krijgen.’
‘Nee hoor, ze heeft vroeger al kindjes gehad. Dat zijn Oom Lars en ik’ legt Wendy uit.

Opa begint uit te leggen. ‘Oma had al heel lang pijn aan haar hoofd en de laatste week was ze heel erg duizelig. En gisteren kon ze haar linkerarm en -been niet meer bewegen. Daarom ligt ze nu in het ziekenhuis’

Tegelijkertijd barsten beide jongens in huilen uit. ‘Wat is er, jongens?’ vraagt Opa.
Snikkend vertelt Lucas: ‘De oma van Tim lag vorige week ook in het ziekenhuis, maar die is gisteren dood gegaan. gaat Oma nu ook dood?’

‘Nee hoor’ vertelt Lars ‘ Oma gaat niet dood. Ze ligt daar alleen maar omdat ze haar beter gaan maken. In haar hoofd is iets stuk en dat gaat de dokter maken. Over een paar daagjes mag ze alweer naar huis.

Op beide gezichten verschijnt al snel weer een glimlach. ‘Gaan jullie mee’ vraagt Opa ‘ dan gaan we op bezoek bij Oma

(wordt vervolgd)

Het was weer eens zo’n druilerige, saaie en grijze zondagmiddag. De vriendjes Lucas en Vince hadden afgesproken om samen te gaan voetballen. Maar omdat het zo regende mochten ze niet naar buiten van de moeder van lucas. Daarom besloten ze samen maar op de kamer van Lucas te gaan spelen.

Lucas had een hele grote kamer. Zijn bed was een hoogslaper, eentje waar hij met een trap in moest klimmen. Onder zijn bed was een speciaal kamertje waar je via een deur in kom komen. Achter dit deurtje had hij zijn eigen jungle gebouwd. Hij had een heleboel wilde dieren verzameld. Zijn favoriete dier was en krokodil, maar hij had ook een olifant, giraffe, een grote spin en nog veel meer spannende dieren.

Aan de andere kant van zijn kamer, naast zijn kast had hij een echt klimrek staan met bovenop een uitkijkpost.

De jongens hadden zin om de regen en de saaie zondag te vergeten. Daarom haalde ze de dekens van het bed van de ouders van Lucas. Ze hadden een extra groot bed met lekker lange en dikke dekens.

De ene kant maakte ze vast aan de bovenkant van het bed en de andere kant aan de uitkijktoren bovenaan het klimrek. Op de hobbykamer op zolder vonden ze nog wat planken die ze achter de dekens tegen de muur zetten. Aan de bovenkant hadden ze groene kleren van Lucas geplakt. Nu hoefde ze alleen maar het licht aan te doen en samen in de hangmat te gaan liggen.
“Nu alleen nog een lekker drankje” zei Vince. “Zullen we mijn moeder roepen, dan kan ze wat brengen” antwoordde Lucas daarop. Samen begonnen ze te roepen. “Mama!! Kom eens!!” ” Tante, kom vlug. We hebben uw hulp nodig!!”

Geschrokken kwam Miranda, de moeder van Lucas de trap op gestormd. “Wat is er, jongens? Jullie hebben je toch niet gestoten?” vroeg ze.
“Nee hoor, we wilde alleen vragen of je ons twee cocktails kon brengen voor in onze zonnige hangmat? Ah toe, alsjeblieft” vroegen de twee bengels in koor.

“Zijn jullie gek geworden!! Kom daar onmiddellijk uit. Dadelijk vallen jullie eruit en bezeren jullie jezelf.” riep ze boos uit. Teleurgesteld klommen beide jongens eruit. Jullie zorgen dat alles over 10 minuten is opgeruimd. Ik ga nu eerst even de kamer stofzuigen en als ik terugkom is alles weer netjes, zoals het hoort. Begrepen!

Met tranen in hun ogen knikte de jongens.

Toen Miranda weer weg was, ruimde de jongens alles snel op en klommen samen in hun jungle. “Zullen we haar dadelijk laten schrikken als ze weer boven komt? We doen iedere een beest op ons hoofd en komen dan naar buiten gerend? Afgesproken?” “Afgesproken” zei Vince.

Beide hadden ze een knuffel vast toen ze voetstappen op de trap hoorde. Ondeugend keken ze elkaar aan.
” Waar zijn jullie jongens” vroeg Miranda toen ze de kamer binnenkwam. Opeens klapte het deurtje onder het bed open en beide jongens kwamen hard grommend, blaffend en herriemakend onder het bed vandaan.
Alleen was Miranda niet geschrokken en zat ze lachend de jongens te bekijken vanaf het klimrek.
De jongens keken elkaar eerst verbaasd aan waarna ze schaterlachend op de grond lagen van het lachen.

“Ik ben die regen al vergeten” Zei Lucas tegen Vince. “Ik ook hoor” Waarna ze elkaar bekogelde met elkaar knuffels. “Gaan jullie beneden mee ranja drinken, jongens?”vroeg Miranda. “Jaaaaaa!”riepen beide jongens enthousiast en stormde wild te trap af. Weer een heerlijke zondag voorbij.

Het is lang geleden, maar bij deze weer een bericht.

Het gaat goed met mij en met mijn familie. Nu het lekker warm is groeit onze familie erg hard en moeten we vaak op zoek naar eten. Dat is soms best wel moeilijk, maar papa en mama weten altijd weer eten te vinden.
Vaak zijn het lekkere groene blaadjes van bomen en soms zelfs mais blaadjes. Alleen vinden de mensen die het mais geplant hebben dat niet zo leuk. Maar ja, wij moeten ook eten.

Daarnaast hebben we wat minder leuk nieuws te horen gekregen. Opa en Oma waren met hun andere kinderen op zoek naar eten in Europa. Ze zaten net lekker te smikkelen van wat zonnebloemen. Om er voor et zorgen dat er de volgende dag weer eten was besloot opa op zoek te gaan naar een nieuw veld met eten. Net op het moment dat hij de weg overstak werd hij overreden door een heleboel fietsers. Ze hadden allemaal verschillende kleuren shirts aan. Een van de voorste had een geel shirt aan. Dat was heel gek op zo’n weg. Het was ergens in Frankrijk. Maar voor Opa was het al te laat. Oma heeft langs de weg alleen een vleugel van Opa teruggevonden.

Je begrijpt dat we die dag allemaal erg verdrietig waren. We zijn in ieder geval blij dat Opa nog zo oud is geworden en dat hij niet geleden heeft.

Ow, is zal afsluiten met goed nieuws. Ik heb een vriendinnetjes, maar daar vertel ik jullie de volgende keer meer over.

Groetjes.

Jullie zullen je misschien afvragen waar Pietertje is gebleven? Weet je hoe koud het hier is? Hij is gewoon gevlucht naar een lekker warm oord omdat hij het gewoon veel te koud vindt om hier zijn verhaal te komen vertellen.

Ik kan je wel melden dat het met hem en zijn familie heel erg goed gaat. maar zodra het hier weer wat warmer wordt zullen zijn verhaaltje hier ook weer verschijnen.

Veel groetjes van Pieter

Vorige week kreeg ik op mijn werk een mailtje van een klant. Of we xe9xe9n artikel na konden leveren. Dit had ze niet ontvangen, maar het stond wel op de pakbon. En wat de reden was dat ze het niet ontvangen had.

Het ging om het volgende artikel: Shipping Costs

Ik heb deze lieve mevrouw maar uitgelegd dat we deze niet echt kunnen versturen omdat het een niet bestaand artikel is. Nooit meer wat van gehoord.

Hoi allemaal,

Hier weer een berichtje van Pieter. Ik hoop dat jullie mijn eerste verhaal een beetje leuk hebben gevonden.

Gisteren hebben we met onze familie ook weer wat meegemaakt. Zoals ik jullie al verteld had heb ik een grote familie en eten wij erg veel. Gisteren moesten we dus weer verhuizen omdat het eten in en om onze boom op was. Iedereen had zich verzameld en was klaar om te vertrekken. Papa en mama vertrokken als eerste en wij vlogen achter ze aan. Omdat het nogal waaide hadden we moeite om papa en mama bij te houden. Mij oudere broertjes en zusjes vlogen netjes achter ze aan, maar de kleintjes, waaronder ik, konden het niet bijhouden. We vlogen echt heel ver achter ze.

En toen gebeurde er iets heel engs. Plotesling kwam er een heel hard wind en werden we de verkeerde kant op geblazen. Al mijn broertjes en zusjes waren in paniek. Iedereen tsjilpte door elkaar heen.
Omdat we niet wisten waar papa en mama waren zijn we in de hoogste boom gaan zitten. We zijn samen hard gaan tsjilpen om te zorgen dat pap en mama ons zouden horen.
Toen we ongeveer een uur hadden zitten roepen kwam papa aanvliegen. Wat waren we blij. Hij was zo ongerust. Hij had heel de tijd gezocht. Mama was al bij onze nieuwe boom. Ze was zo ongerust en had de hele tijd zitten huilen.

We zijn snel met papa naar de nieuwe boom gevlogen zodat mama ook weer gerust was. Ze gaf iedereen een knuffel toen we weer allemaal op onze plek zaten.

Zoals jullie kunnen lezen was het dus erg spannend, maar is alles gelukkig goed gekomen.

Groetjes en tot devolgende keer.

Pieter

P.s. Laat eens een berichtje achter zodat ik diekan voorlezen aan mijn broertjes en zusje.

Hoi,

Mijn naam is Pieter, Pieter de sprinkhaan. Ik ben een Afrikaanse sprinkhaan. Nee joh, niet zo gek, ik ben niet zwart. Ik ben alleen maar geboren in Afrika.

Ik zal jullie berichten over mijn leven, mijn familie en wat ik zo allemaal doe. Ik heb een papa en een mama en wel 30 broertjes en zusjes. Als mama zwanger is krijgt ze altijd heel veel kindjes tegelijk. Dat is natuurlijk heel erg gezellig, maar soms ook wel heel erg druk. En als we visite krijgen van ooms en tantes… Nou dan weet je het wel natuurlijk. Dan zit onze boomtak natuurlijk helemaal vol.

We hebben geen huis hoor. we leven meestal op boomtakken of in struiken en we verhuizen vaak. Omdat we zoveel broertjes, zusjes, ooms, tantes, neefjes, nichtjes enzovoorts heb moeten we vaak verhuizen omdat het eten vaak snel op is. En ik kan je een geheimpje vertellen. De Afrikaanse Sprinkhaan is een grote eter hoor.

Nu heb je even kennis met me kunnen maken. Ik zal snel meer verhaaltjes vertellen.

Groetjes van Pieter

Hoi,

Vandaag heb ik mijn eigen site geopend. www.peterschrijft.nl

Met deze site, waarbij ik mezelf presenteer als Freelance schrijver, hoop ik leuke opdrachten binnen te halen.

Neem eens een kijkje.

grt. Peter

Hartelijk welkom op mijn weblog. Op dit weblog publiceer ik mijn eigen korte en lange verhalen.

Graag lees ik je reactie, tips, verbeterpunten en commentaar om de toekomstige verhalen alleen maar beter te maken. Let op: wil je een tekst gebruiken? Laat het me dan even weten.

Ook schrijf ik voor commercixeble doeleinden. Kijk op www.peterschrijft.nl Heb je een opdracht of klant voor me. Laat een berichtje voor me achter of bel me op 06 38 23 42 27

Grt. Peter Arts

P.s. Kijk ook eens op: http://www.linkpiramide.nl/?37169